Transakcyjny Model Radzenia Sobie ze Stresem
Lazarus, R. S. & Folkman, S. · 1984
Znana również jako: Lazarus & Folkman Coping
Model transakcyjny definiuje radzenie sobie (coping) jako zmieniające się wysiłki poznawcze i behawioralne, które podejmuje osoba, aby poradzić sobie z wymaganiami ocenianymi jako obciążające lub przekraczające jej zasoby. Proces napędzają dwie oceny: ocena pierwotna odpowiada na pytanie, czy sytuacja jest zagrażająca, a ocena wtórna na pytanie, co można w tej sprawie zrobić. Wysiłki radzenia sobie dzielą się ogólnie na strategie skoncentrowane na problemie, ukierunkowane na samą sytuację, oraz strategie skoncentrowane na emocjach, ukierunkowane na odczuwany dyskomfort. Kluczowe założenie modelu głosi, że żadna z tych grup nie jest z natury lepsza, liczy się dopasowanie: strategie skoncentrowane na problemie pasują do sytuacji podlegających kontroli, a strategie skoncentrowane na emocjach do sytuacji, nad którymi kontroli nie ma.
Model definiujący radzenie sobie ze stresem jako poznawcze i behawioralne wysiłki mające na celu zarządzanie wymaganiami ocenianymi jako obciążające lub przekraczające osobiste zasoby. Rozróżnia strategie skoncentrowane na problemie (zmiana sytuacji) oraz skoncentrowane na emocjach (zarządzanie reakcją emocjonalną), przy czym żadna strategia nie jest uniwersalnie adaptacyjna.
- Źródło:
- Lazarus, R. S., & Folkman, S. (1984). Stress, Appraisal, and Coping. New York: Springer.
Wykonaj zwalidowany test oparty na tej teorii
Czytanie o konstrukcie mówi ci, czym on jest. Zwalidowane narzędzie mówi ci, gdzie ty się na nim znajdujesz. Bezpłatne wykonanie, wyniki w kilka minut.
Dowody w skrócie
- Wsparcie empiryczne
- Silne dowody
- Replikacja
- Dobrze zreplikowane
- Międzykulturowość
- Przeważnie uniwersalne
- Metaanalizy
- 17 zindeksowanych
Te oceny podsumowują opublikowaną literaturę na temat danej teorii, a nie jakość jakiegokolwiek pojedynczego testu na niej opartego. Są to oceny redakcyjne oparte na źródłach wymienionych poniżej i zmieniają się wraz z gromadzeniem nowych dowodów.
Kontekst historyczny
Lazarus rozwijał model oceny poznawczej od lat 60. w opozycji zarówno do tradycji opartej na zdarzeniach życiowych jako stymulusach, jak i do psychoanalitycznego poglądu na radzenie sobie ze stresem jako stały styl obronny. Książka "Stress, Appraisal, and Coping" z 1984 roku skonsolidowała transakcyjną koncepcję i ustanowiła radzenie sobie jako proces, który zmienia się wewnątrz epizodów i między nimi. Ways of Coping Questionnaire zoperacjonalizował ten model, a inwentarz COPE Carvera, Scheiera i Weintrauba z 1989 roku oraz jego późniejsza wersja Brief-COPE udoskonaliły taksonomię do bardziej konkretnych strategii, co jest formą najczęściej używaną obecnie.
Konstrukty
Odwracanie uwagi od siebie
Zwracanie się ku innym aktywnościom, takim jak praca, rozrywka, marzenia na jawie, aby oderwać myśli od stresora (Carver, 1997). W ramach transakcyjnego modelu radzenia sobie (Lazarus i Folkman, 1984) zarządza reakcją emocjonalną, a nie samą sytuacją, oferując ulgę bez zmiany wymagania.
Aktywne radzenie sobie
Podejmowanie konkretnych działań w celu usunięcia lub zmniejszenia stresora, skupianie wysiłku na zrobieniu czegoś w danej sytuacji (Carver, 1997). Strategia skoncentrowana na problemie w modelu transakcyjnym (Lazarus i Folkman, 1984); wiąże się z niższym poziomem dystresu w badaniach nad przystosowaniem (Carver, 1997).
Zaprzeczanie
Odmawianie uwierzenia, że stresor jest realny, lub zachowywanie się tak, jakby nie miał miejsca (Carver, 1997). Strategia zorientowana na unikanie, która wiąże się z wyższym poziomem dystresu w badaniach nad adaptacją (Carver, 1997).
Zażywanie substancji
Zażywanie alkoholu lub innych substancji, aby poczuć się lepiej lub poradzić sobie z sytuacją (Carver, 1997). Strategia unikowa skoncentrowana na emocjach; silne poleganie na niej jest wzorcem radzenia sobie najczęściej oznaczanym jako wymagający uwagi.
Wsparcie emocjonalne
Poszukiwanie pocieszenia, zrozumienia i wsparcia moralnego u innych ludzi (Carver, 1997). Skoncentrowane na emocjach wykorzystanie swojej sieci społecznej, odmienne od wsparcia instrumentalnego, które polega na szukaniu pomocy w samym problemie.
Wsparcie instrumentalne
Poszukiwanie rady, informacji lub praktycznej pomocy u innych ludzi w kwestii tego, co robić (Carver, 1997). Skoncentrowany na problemie odpowiednik wsparcia emocjonalnego: sieć jest wykorzystywana do działania w danej sytuacji, a nie do poprawy samopoczucia z jej powodu.
Wycofanie behawioralne
Rezygnacja z prób radzenia sobie ze stresorem lub porzucenie celów, którym on przeszkadza (Carver, 1997). Wiąże się z wyższym poziomem dystresu w badaniach nad adaptacją (Carver, 1997).
Odreagowywanie
Wyrażanie negatywnych uczuć i uwalnianie emocji w celu złagodzenia distresu (Carver, 1997). Strategia skoncentrowana na emocjach: może uwolnić napięcie, sama w sobie nie odnosząc się do wymagania, które je wywołało.
Pozytywne Przewartościowanie
Reinterpretacja sytuacji w bardziej pozytywnym świetle, poszukiwanie czegoś dobrego w tym, co się dzieje (Carver, 1997). Strategia zmieniająca znaczenie, powiązana z niższym poziomem dystresu w badaniach nad adaptacją (Carver, 1997).
Planowanie
Myślenie o tym, jak stawić czoła stresorowi, i opracowywanie strategii przed podjęciem działania (Carver, 1997). Strategia skoncentrowana na problemie i bliski towarzysz aktywnego radzenia sobie: jedna przygotowuje działanie, druga je realizuje.
Humor
Żartowanie z sytuacji lub traktowanie jej z lekkością w celu zmniejszenia jej ciężaru (Carver, 1997). Strategia skoncentrowana na emocjach, która zmienia nastawienie wobec stresora, a nie sam stresor.
Akceptacja
Przyjmowanie rzeczywistości sytuacji i uczenie się życia z nią (Carver, 1997). W ramach modelu transakcyjnego strategie są oceniane pod względem ich dopasowania do sytuacji, a nie jako uniwersalnie dobre lub złe (Lazarus i Folkman, 1984), a akceptacja jest strategią odnoszącą się do tego, czego nie można zmienić.
Religia/duchowość
Zwracanie się ku religijnym lub duchowym przekonaniom i praktykom w poszukiwaniu pocieszenia i przewodnictwa (Carver, 1997). Może pełnić zarówno funkcję wsparcia emocjonalnego, jak i źródła sensu dla danej sytuacji.
Obwinianie siebie
Krytykowanie i obwinianie samego siebie za to, co się wydarzyło (Carver, 1997). Wiąże się z wyższym poziomem dystresu w badaniach nad adaptacją (Carver, 1997), co odróżnia je od brania odpowiedzialności jako kroku w stronę działania.
Narzędzia
- Skala Strategii Radzenia Sobie NOESISNOESIS2026
Testy oparte na tej teorii
Zastosowania praktyczne
Model ten stanowi podstawę treningu zarządzania stresem oraz interwencji poznawczo-behawioralnych, które obie ukierunkowane są na ocenę poznawczą oraz zachowanie. W badaniach nad chorobą przewlekłą i opieką nad bliskimi wyjaśnia, dlaczego zachęcanie do rozwiązywania problemów może przynieść odwrotny skutek w sytuacjach, które są rzeczywiście niekontrolowalne. W zdrowiu zawodowym informuje rozróżnienie między interwencjami, które zmieniają pracę, a interwencjami, które zmieniają pracownika. Dla samopoznania użytecznym rezultatem jest profil strategii dopasowany do kontrolowalności, a nie pojedynczy wynik efektywności radzenia sobie ze stresem.
Jak to jest mierzone
Mierzone za pomocą kwestionariuszy samoopisowych (Brief-COPE i jego następców), wymieniających konkretne strategie oceniane pod kątem stosowania w określonej sytuacji lub okresie; wyniki przedstawia się jako profil strategii, nigdy jako pojedynczy wynik jakości radzenia sobie.
Krytyka i ograniczenia
Dychotomia skoncentrowanie na problemie kontra skoncentrowanie na emocjach jest zbyt gruba: kategoria skoncentrowana na emocjach łączy w jedno strategie adaptacyjne, takie jak przeformułowanie oceny, ze strategiami niedostosowanymi, takimi jak zaprzeczanie i używanie substancji, co jest powodem, dla którego zastąpiły ją bardziej szczegółowe taksonomie. Retrospektywne kwestionariusze radzenia sobie ze stresem proszą ludzi o przypomnienie sobie, co zrobili, a takie przypomnienie jest rekonstrukcyjne i zgodne z nastrojem. Ponieważ radzenie sobie ze stresem jest z definicji sytuacyjne, inwentarze radzenia sobie oparte na stylu jako cesze nie licują dobrze z teorią, z której się wywodzą. Literatura jest również w dużej mierze korelacyjna, więc to, czy radzenie sobie powoduje wyniki, czy je odzwierciedla, jest często nierozstrzygnięte.
Kluczowe publikacje
- Lazarus, R. S. & Folkman, S.. (1984). Stress, Appraisal, and Coping.
- Carver, C. S., Scheier, M. F. & Weintraub, J. K.. (1989). Assessing coping strategies: A theoretically based approach. 10.1037/0022-3514.56.2.267
- Carver, C. S.. (1997). You want to measure coping but your protocol's too long: Consider the Brief COPE. 10.1207/s15327558ijbm0401_6