Αυτοπαρακολούθηση
Snyder, M. · 1974
Γνωστό και ως: Snyder Self-Monitoring
Η αυτοπαρακολούθηση είναι η ατομική διαφορά ως προς το πόσο οι άνθρωποι παρατηρούν και ρυθμίζουν την εκφραστική τους συμπεριφορά ώστε να ταιριάζει στην κοινωνική περίσταση. Όσοι έχουν υψηλή αυτοπαρακολούθηση θεωρούν το κοινωνικό πλαίσιο οδηγό της συμπεριφοράς τους, διαβάζουν επιδέξια τι απαιτεί μια περίσταση και μεταβάλλουν αναλόγως την παρουσίασή τους. Όσοι έχουν χαμηλή αυτοπαρακολούθηση θεωρούν οδηγό τις δικές τους στάσεις και προδιαθέσεις και παρουσιάζονται με συνέπεια σε όλες τις περιστάσεις, ακόμη και όταν η συνέπεια έχει κοινωνικό κόστος. Η κεντρική πρόβλεψη του κατασκευάσματος είναι ένα φαινόμενο διαμεσολάβησης: οι στάσεις προβλέπουν καλύτερα τη συμπεριφορά σε όσους έχουν χαμηλή αυτοπαρακολούθηση, ενώ οι περιστάσεις προβλέπουν καλύτερα τη συμπεριφορά σε όσους έχουν υψηλή.
Θεωρία των ατομικών διαφορών ως προς τον βαθμό στον οποίο οι άνθρωποι παρακολουθούν και ελέγχουν την αυτοπαρουσίασή τους και την εκφραστική συμπεριφορά τους σε κοινωνικές καταστάσεις. Τα άτομα με υψηλή αυτοπαρακολούθηση προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους στα στοιχεία της κατάστασης· τα άτομα με χαμηλή αυτοπαρακολούθηση συμπεριφέρονται με συνέπεια προς τις εσωτερικές τους στάσεις.
- Πηγή:
- Snyder, M. (1974). Self-monitoring of expressive behavior. Journal of Personality and Social Psychology, 30(4), 526-537.
- DOI:
- 10.1037/h0037039
Κάντε ένα έγκυρο τεστ βασισμένο σε αυτή τη θεωρία
Η ανάγνωση για ένα κατασκεύασμα σάς λέει τι είναι. Ένα επικυρωμένο εργαλείο σάς δείχνει πού βρίσκεστε εσείς σε αυτό. Δωρεάν συμπλήρωση, αποτελέσματα σε λίγα λεπτά.
Τα τεκμήρια με μια ματιά
- Εμπειρική υποστήριξη
- Μέτρια τεκμήρια
- Αναπαραγωγή
- Μερικώς επαναλήφθηκε
- Διαπολιτισμικό
- Ειδικό για συγκεκριμένο πολιτισμό
- Μετα-αναλύσεις
- 6 ευρετηριασμένα
Αυτές οι αξιολογήσεις συνοψίζουν τη δημοσιευμένη βιβλιογραφία για τη θεωρία και όχι την ποιότητα ενός μεμονωμένου τεστ που βασίζεται σε αυτήν. Πρόκειται για συντακτικές κρίσεις βασισμένες στις πηγές που παρατίθενται παρακάτω και μεταβάλλονται καθώς συσσωρεύονται τα τεκμήρια.
Ιστορικό πλαίσιο
Ο Snyder πρότεινε το κατασκεύασμα το 1974, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για το πρόσωπο και την περίσταση, όταν η κριτική του Mischel είχε εγείρει αμφιβολίες για το αν τα γνωρίσματα προβλέπουν καθόλου τη συμπεριφορά. Η αυτοπαρακολούθηση ήταν εν μέρει μια απάντηση: τα γνωρίσματα προβλέπουν τη συμπεριφορά σε ορισμένους ανθρώπους περισσότερο από ό,τι σε άλλους. Η αρχική κλίμακα 25 ερωτημάτων σωστού-λάθους αποδείχθηκε αργότερα πολυπαραγοντική και όχι μονοδιάστατη, και οι Lennox και Wolfe δημοσίευσαν μια αναθεωρημένη εκδοχή το 1984. Οι Gangestad και Snyder υπερασπίστηκαν την αρχική το 1985 και ξανά σε μια ανασκόπηση του 2000, υποστηρίζοντας ότι η κλίμακα μετρά μια λανθάνουσα κατηγορία και όχι ένα συνεχές γνώρισμα, ισχυρισμός που παραμένει μειοψηφική θέση.
Κατασκευάσματα
Αυτοπαρακολούθηση
The tendency to monitor and control one's expressive behavior and self-presentation in social situations (Snyder, 1974).
Εργαλεία
- Κλίμακα Αυτοπαρακολούθησης του IPIP(IPIP-SM)Goldberg, L. R. (IPIP), measuring constructs of Snyder, M.1999
Τεστ βασισμένα σε αυτή τη θεωρία
Πρακτικές εφαρμογές
Στην οργανωσιακή έρευνα, η αυτοπαρακολούθηση προβλέπει την ανάδειξη σε ηγετικούς ρόλους, σε θέσεις που γεφυρώνουν ομάδες και στη διαμεσολάβηση σε δίκτυα, καθώς όσοι έχουν υψηλή αυτοπαρακολούθηση κινούνται πιο ρευστά μεταξύ ομάδων. Στις πωλήσεις, στις διαπραγματεύσεις και στην εργασία με πελάτες προβλέπει την προσαρμοστικότητα. Για την αυτογνωσία, η χρήσιμη ανάγνωση είναι η ανταλλαγή (trade-off) και όχι μια κατάταξη καλύτερου-χειρότερου: η υψηλή αυτοπαρακολούθηση αγοράζει κοινωνική αποτελεσματικότητα με κάποιο κόστος στο αίσθημα αυθεντικότητας και στο βάθος των σχέσεων· η χαμηλή αυτοπαρακολούθηση αγοράζει συνέπεια με κάποιο κόστος στην προσαρμογή στην εκάστοτε περίσταση.
Πώς μετριέται
Μετράται με ερωτήματα αυτοαναφοράς (αρχική μορφή 25 ερωτημάτων ή αναθεωρημένη μορφή 18 ερωτημάτων). Λαμβάνοντας υπόψη τα τεκμήρια για την παραγοντική δομή, η ανάγνωση σε επίπεδο υποκλίμακας είναι πιο τεκμηριωμένη από ένα ενιαίο σύνολο.
Κριτική και περιορισμοί
Η παραγοντική δομή είναι το διαχρονικό πρόβλημα: η αρχική κλίμακα δίνει σταθερά τουλάχιστον τρεις παράγοντες (υποκριτική ικανότητα, εξωστρέφεια, προσανατολισμός προς τους άλλους) με διαφορετικές συσχετίσεις, οπότε μία συνολική βαθμολογία συγκεντρώνει κατασκευάσματα που συμπεριφέρονται διαφορετικά. Ο ισχυρισμός περί λανθανουσών τάξεων έχει μικρή ανεξάρτητη υποστήριξη. Το κατασκεύασμα φέρει επίσης μια πολιτισμική παραδοχή, ότι η καταστασιακή αυτορρύθμιση είναι διακριτή ατομική διαφορά, η οποία μεταφέρεται δύσκολα σε πολιτισμούς όπου η προσαρμογή στο πλαίσιο είναι κανονιστική και όχι διαθεσιακή, και η διαπολιτισμική εγκυρότητα είναι αντίστοιχα αδύναμη.
Βασικές δημοσιεύσεις
- Snyder, M.. (1974). Self-monitoring of expressive behavior. 10.1037/h0037039
- Lennox, R. D. & Wolfe, R. N.. (1984). Revision of the Self-Monitoring Scale. 10.1037/0022-3514.46.6.1349
- Gangestad, S. W. & Snyder, M.. (2000). Self-monitoring: Appraisal and reappraisal. 10.1037/0033-2909.126.4.530