Ocena Stylu Przywiązania

Nie, celowo. Badacze stojący za modelem referencyjnym stwierdzili, że różnice w przywiązaniu są kwestią stopnia, a nie kategorii: ludzie różnią się w sposób ciągły pod względem lęku i unikania, a przecinanie wyników na typy odrzuca informacje. Twój raport daje ci pozycję na każdym wymiarze. Znane etykiety (bezpieczny, zaabsorbowany, lekceważący, lękowy) pojawiają się wyłącznie jako pomoc w odczytaniu kombinacji, nigdy jako wyrok o tym, kim jesteś.

Tak. Stwierdzenia dotyczą tego, jak funkcjonujesz w relacjach intymnych i bliskich w ogóle: z partnerami z przeszłości i teraźniejszości oraz z nielicznymi osobami, które naprawdę cię znają. Nie musisz mieć obecnego partnera, aby posiadać wzorzec przywiązania; ujawnia się on w tym, jak wspominasz dawne związki, jak radzisz sobie z nową bliskością i do kogo dzwonisz, gdy coś się psuje. Wykonanie testu między związkami jest właściwie dobrym momentem, ponieważ wzorzec łatwiej dostrzec, gdy nie jest przypisany do konkretnej osoby przy każdej odpowiedzi.

Dwa wymiary, które mierzy ten test, pochodzą z opublikowanych badań nad przywiązaniem, konkretnie z modelu stojącego za ECR-R autorstwa Fraleya, Wallera i Brennana (2000). 24 stwierdzenia, na które odpowiadasz, to własne sformułowania NOESIS: żaden tekst pozycji nie pochodzi z oryginalnego kwestionariusza, a opublikowane statystyki oryginału (rzetelność, normy) nie odnoszą się do tych pozycji. Jeśli potrzebujesz zwalidowanego narzędzia do badań, użyj oryginału na jego własnych warunkach; jeśli chcesz uporządkowanego, uczciwego sposobu, by przyjrzeć się własnemu wzorcowi, to narzędzie zostało zbudowane właśnie w tym celu.

Nie. Ćwiartka to dydaktyczny obraz tego, gdzie znajdują się razem twoje dwa wyniki, a jej nazwy są skrótem myślowym, nie kategoriami klinicznymi. Badacze przywiązania, w tym pierwszy autor kwestionariusza ECR-R, wyraźnie sprzeciwiają się klasyfikowaniu ludzi na podstawie tych wyników, a ten test podąża za tym stanowiskiem. Nic w twoim raporcie nie jest diagnozą ciebie ani twojego związku; jeśli cierpienie związane z relacją powoduje realne cierpienie, terapeuta par lub indywidualny terapeuta odczyta to znacznie lepiej niż jakikolwiek kwestionariusz.

Tradycja badawcza traktuje przywiązanie jako na tyle stabilne, że warto je mierzyć, i na tyle plastyczne, że warto nad nim pracować. Długie relacje z wiarygodnymi ludźmi, terapia, a czasem samo nazwanie wzorca powoli przesuwają wskaźnik. To, co zmienia się najszybciej, to nie odruch, lecz to, co robisz dwie sekundy po jego uruchomieniu: zarówno lękowy impuls żądania dowodów, jak i unikowy impuls wycofania się w milczenie, stają się wyborem, gdy potrafisz je przewidzieć.

To jedno z najlepszych zastosowań tego testu. Znaczna część tarć w parach wokół bliskości to zderzenie dwóch normalnych wzorców: jedna osoba odczytuje dystans jako zagrożenie i zbliża się, druga odczytuje ściganie jako presję i się wycofuje, a każdy krok potwierdza lęk drugiej strony. Dwa osobne wyniki kładą tę pętlę na stole neutralnym językiem. Każde z was odpowiada osobno, a potem porównujecie: nie po to, by zdecydować, kto jest problemem, ale by zobaczyć, jaką pętlę przewidują wasze dwie pozycje.