Cronbach's alpha என்றால் என்ன, அது எது அல்ல

க்ரோன்பாக் ஆல்ஃபா என்பது உள் ஒத்திசைவின் ஒரு குணகம்: ஒரு அளவுகோலில் உள்ள உருப்படிகள் ஒன்றோடொன்று எந்த அளவுக்குத் தொடர்புடையவை என்பதைக் காட்டுவது. 1951இல் வெளியிடப்பட்ட இது, மிக அதிகமாக அறிக்கையிடப்படும் உளவியல் அளவீட்டுப் புள்ளிவிவரமாகும்; ஆனால் இதன் பரவலான பயன்பாடு இதன் உண்மையான பயனை மீறிச் சென்றுவிட்டது.

ஆல்ஃபா 0 முதல் 1 வரை இருக்கும்; இது இரண்டு காரணிகளால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது: உருப்படிகளுக்கிடையிலான சராசரித் தொடர்பு, மற்றும் உருப்படிகளின் எண்ணிக்கை. இரண்டாவது சார்புதான் பெரும்பாலான தவறான புரிதல்களுக்கு மூலம்.

அதிக ஆல்ஃபா எதைக் குறிக்காது

அளவுகோல் ஒரே ஒரு விஷயத்தை அளக்கிறது என்று அது பொருள்படாது. இதுவே மிகப் பொதுவான தவறு. உருப்படிகள் மொத்தத்தில் போதுமான அளவு தொடர்புடையதாக இருந்தால், இரண்டு அல்லது மூன்று தனித்தனி காரணிகள் கொண்ட அளவுகோலுக்கும் ஆல்ஃபா அதிகமாக இருக்கலாம். ஒரே பரிமாணத்தன்மையைக் காரணிப் பகுப்பாய்வின் மூலமே நிறுவ வேண்டும்; ஆல்ஃபாவால் அதை நிறுவ முடியாது, அதற்காக அது உருவாக்கப்படவுமில்லை.

அளவுகோல் செல்லுபடியாகும் என்று அது பொருள்படாது. உருப்படிகள் எதை அளக்கின்றன என்பது பற்றி ஆல்ஃபா எதுவும் சொல்வதில்லை. காலணி அளவு பற்றிய இருபது கேள்விகளுக்கு உள் ஒத்திசைவு மிகச் சிறப்பாக இருக்கும்; ஆனால் உளவியல் சார்ந்த எதையும் அளப்பதில் அவற்றின் செல்லுபடித்தன்மை பூஜ்யம்.

அளவுகோல் நல்லது என்று அது பொருள்படாது. உருப்படிகளின் எண்ணிக்கையுடன் ஆல்ஃபா உயர்வதால், சராசரித் தரமுள்ள உருப்படிகள் கொண்ட நீண்ட அளவுகோல், சிறந்த உருப்படிகள் கொண்ட குறுகிய அளவுகோலை விட அதிக மதிப்பெண் பெறும். உருப்படிகளுக்கிடையிலான சராசரித் தொடர்பு 0.2 உள்ள நாற்பது உருப்படி அளவுகோல் 0.90க்கு மேல் வந்துவிடும்.

மிக அதிக ஆல்ஃபா பெரும்பாலும் ஓர் எச்சரிக்கை. ஏறக்குறைய 0.95க்கு மேல், உருப்படிகள் வழக்கமாக ஒன்றின் மறுசொல்லாக்கங்களாகவே இருக்கும். இது ஒத்திசைவை வழங்குகிறது, ஆனால் கருத்துருவ உள்ளடக்கத்தை இழக்கச் செய்கிறது: அளவுகோல் ஒரே ஒரு குறுகிய கூற்றை மிகத் துல்லியமாக அளக்கிறது, கருத்துருவத்தின் மற்ற பகுதிகளைத் தவறவிடுகிறது. இது தேய்மான முரண்பாடு (attenuation paradox) எனப்படுகிறது; அதனால்தான் அதிக ஒத்திசைவு எப்போதும் சிறந்தது அல்ல.

அது எதைக் கருதிக்கொள்கிறது

ஆல்ஃபா என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட அனுமானத்தின் கீழ் நம்பகத்தன்மையின் கீழ் எல்லையாகும்; அந்த அனுமானம் டௌ-சமநிலை (tau-equivalence), அதாவது ஒவ்வொரு உருப்படியும் அடிப்படைப் பண்புக்குச் சமமாகப் பங்களிக்கிறது என்பது. உண்மையான அளவுகோல்கள் இதை ஏறக்குறைய ஒருபோதும் பூர்த்தி செய்வதில்லை. உருப்படிகள் காரணியின் மீது எவ்வளவு வலுவாகச் சுமையேறுகின்றன என்பதில் வேறுபடுகின்றன; அப்போது ஆல்ஃபா நம்பகத்தன்மையைக் குறைத்து மதிப்பிடுகிறது.

மெக்டொனால்டின் ஒமேகா சம பங்களிப்பு அனுமானத்தைக் கைவிட்டு, உண்மையான காரணிச் சுமைகளிலிருந்து நம்பகத்தன்மையை மதிப்பிடுகிறது. முறையியலாளர்கள் இருபது ஆண்டுகளாக ஆல்ஃபாவை விட இதையே பரிந்துரைத்து வருகின்றனர். ஒவ்வொரு புள்ளிவிவர மென்பொருளிலும் ஆல்ஃபா ஒரே வரியில் கிடைக்கிறது, ஒமேகா அப்படிக் கிடைப்பதில்லை; இதனால் அறிக்கையிடும் நடைமுறை மெதுவாகவே மாறியுள்ளது.

நடைமுறையில் அதை வாசித்தல்

ஏறக்குறைய வழக்கமான வரம்புகள்: குழுக்களை ஒப்பிடும் ஆய்வுக்கு 0.70 மற்றும் அதற்கு மேல் ஏற்கத்தக்கது, பயன்பாட்டுச் சூழலுக்கு 0.80 மற்றும் அதற்கு மேல், ஒரு மதிப்பெண் தனிநபர் தொடர்பான முடிவைப் பாதிக்கும் இடத்தில் 0.90 மற்றும் அதற்கு மேல். இவற்றை வெட்டுப்புள்ளிகளாக அல்ல, வழிகாட்டுதலாகவே கருதுங்கள்; தேவைப்படும் நிலை, அந்த மதிப்பெண் அறிவிக்கும் முடிவின் முக்கியத்துவத்தைப் பொறுத்தது.

அதிகத் தகவல் தரும் எண்கள் பெரும்பாலும் அதே ஆய்வுக் கட்டுரையில் வேறு இடங்களில் இருக்கும். உருப்படிகளுக்கிடையிலான சராசரித் தொடர்பு (0.15 முதல் 0.50 வரை ஆரோக்கியமான வரம்பு) அதிக ஆல்ஃபா உருப்படிகளின் தரத்தால் வந்ததா, எண்ணிக்கையால் வந்ததா என்பதைச் சொல்கிறது. உருப்படிகளின் எண்ணிக்கையும் அதையே மறுபக்கத்திலிருந்து சொல்கிறது. மறுசோதனை நம்பகத்தன்மை, ஆல்ஃபாவால் கட்டமைப்பு ரீதியாகச் சொல்ல முடியாத ஒன்றைச் சொல்கிறது: ஒரே நபரில் காலப்போக்கில் மதிப்பெண் நிலையாக இருக்கிறதா என்பதை.

ஆல்ஃபாவை மட்டும் அறிக்கையிடும் அளவுகோல், நம்பகத்தன்மை எண்களில் பெறுவதற்கு மிக எளிதானதையும், கடந்து செல்வதற்கு மிகக் குறைந்த கடினமானதையும் மட்டுமே அறிக்கையிட்டுள்ளது.